1e
editie "tocht der tochten" 2008
We hebben er even op moeten wachten maar dan... ineens was de wind ons gunstig gezind op het juiste moment! De dagen ervoor nog wat aarzeling en heen en weer gebel maar Ritchie hakte wijselijk de knoop door! We gaan!!
Iedereen er op
een belachelijk vroeg uur eruit... waar zijn we mee bezig?? De Belgen uit het
verre West-Vlaanderen hadden er zelfs een romantisch
overnachting voor over in De Meern! Bij het inladen raakten de laatste blokarts
zelfs niet meer in de bagageruimte van de bus, dus maar binnen verder stouwen!
En hop op weg met volle moed! Een uurtje later, na de nodige instructies van
Ritchie en het uit elkaar halen van een Belgische mast – dank u sterke
Nederlanders – aankomst in Hoek van Holland...
Stevige
bries, 3 of 4 m²? Grijs weer, regen, koud... Niet de meeste aantrekkelijke
aanvang... Maar niet
gedraald, 20 min later stond iedereen
klaar voor de groepfoto! Bijna was het allemaal niet doorgegaan...
Politie-controle! Gelukkig waren
ze in staking zoniet... ik mag er niet aan denken en Ritchie zeker niet!
Start!! 31 karretjes, waarvan 2 met shadow en 2 extra moedige meisjes op weg, vol enthousiasme en volle snelheid naar Scheveningen! Maar dat was buiten het zachte zand gerekend! De minder ervaren en de iets zwaardere bleken al snel te vertragen en op den duur onherroepelijk te blijven steken... Samen met Peter bezemwagen gespeeld en duwen maar, ondertussen wat instructies gevend over zeilstand en het juiste te volgen parcours...
Na 20 km en flink achter op het schema aangekomen bij Scheveningen Haven. Snel aftuigen en gelukkig stond er een vrachwagen zodat we onze karretjes niet helemaal moesten aftuigen. Even gesukkel met weerbarstige achterklep maar dan snel inladen en wegwezen.
Na een kort ritje
terug uitladen aan de andere kant van de haven, optuigen en wegwezen. En ja,
onder de pier van Scheveningn. Het strand een beetje harder maar hier en daar
toch nog steeds zacht plekken die het nodig duw-werk aan de bezemwagens
gaven.... ik verdenk Tjeerd ervan dat hij express stil
viel ;-) of was het zijn dochter. Maar oh zo mooie stukken strand! Soms wel
kilometers kaarsrecht, hard en tegen 60 km/u
over de nederlandse stranden
scheuren... heerlijk... Dan weer volle vaart door een diepe mui...
of over op een verkeerde zandplaat die doodliep zodat je wel door de plassen
moest scheuren... dit alles tot het jolijt van de piloten (een beetje) en
de schaarse wandelaar.
Dan weer tussen de vissers, een paar lijnen meegenomen, een visemmer omver... de
risico’s van het strand zeker ;-) Ongeveer 50 km van Scheveningen tot Ijmuiden
en ik zelf een klapband met nog 20 km te gaan! Voorband opgereten! Grrrr... Was
bezemwagen, niemand meer achter me, dus moest zo verder ; dan maar achter op het
karretje gaan zitten om het voorwiel zo weinig mogelijk te belasten en zo 45 min
tegen soms hoge snelheid heel en weer zwevend naar het eindpunt... Niet
proberen! Tenzij het echt moet!
In
Ijmuiden alles terug in de vrachtwagen en op weg!! Door een mountainbike
wedstrijd moesten we naar Egmond aan Zee. Een ongeval in Ijmuiden had echter een
tunnel versperd en door de daaruit volgende omweg werd het vrij lange rit. Maar
dat was eigenlijk wel welkom; we konden allen een beetje rusten, opwarmen en ons
lunchpakket verorberen...
Het was al zeker
16u voor we allemaal klaar stonden in Egmond – de zon stond echt al laag... Maar
geen gezeur, allen benieuwd naar het laatste stuk. Vlot tot aan de dijk gereden
en ja zowaar de eerste golfbreker
moeten nemen! Wist niet dat ze
die hier ook hadden! Geert kreeg er meer en meer zin in ;-) Hergroepering om
veilig en in groepjes over de dijk te rijden en vooral af te rijden... Bij de
eersten aangekomen en geprobeerd de volgenden langs een mooi padje naar beneden
te loodsen ; blijkbaar was ik niet duidelijk want sommige gingen wel heel
onorthodox naar beneden
J.
Maar geen schade en snel naar Den Helder. De zon was ondertussen al helemaal
verdwenen en we moesten ons echt wel beginnen haasten vooral omdat de wind
stilaan begon af te nemen... En grrr weer van die zacht plekken die nu wel
meedogenloos waren zonder de nodige wind... de 3m² werden afgestraft! Ook de
eerst schade, buiten de enkele lekke banden – Peter had aan een golfbreker
buiten een paar stevige stenen gerekend... voorband stuk en as gebroken... Dan
maar in de
Unimog die ons ondertussen al vele kilometers begeleidde. Het werd ondertussen
donker en kou en elke zachte strook werd en stilaan één te veel! Maar geen
keuze hé en we zijn ook geen watjes! Doorbijten en de vuurtoren kwam steeds
dichterbij... de laatste km’s in het donker tegen 50 km/u samen met Jan afgelegd
en in de verte stond de bevrijdende figuur van Ritchie!! Het laatste eindje naar
boven geduwd door de dochter van Tjeerd... ter compensatie? ;-) Moe maar blij
en voldaan en... never again ;-) Bij mondjesmaat kwamen de laatsten toe –
ondertussen was het echt al pikkedonker! Phillipe, verblind door de lichten van
de bus slaagde er nog in tegen de bareel te rijden, ocharme... Elkaar geholpen
de karretjes te demonteren; niet altijd even gemakkelijk door het zand en de
verkleumde handen. Nog snel de obligate groepsfoto en dankwoorden voor de
volgwagen en buschauffeur en dan... op terugweg... met Nederlandse
kerstliederen, straffe verhalen, liters bieren (waren we vergeten ;-)) en vooral
een warme bus met krappe maar zachte zetels! 109 km in één dag! Historisch?
Heroïsch? In onze ogen alvast wel!
Tot zover mijn persoonlijk relaas... ben er zeker van dat ik heel veel dingen niet verteld heb of niet gezien heb. Maar die voegen jullie dan maar toe of horen we wel bij de volgende gelegenheid. Voor dit avontuur dat zeker een plaatsje verdient in the hall of blokart-fame moeten we eerst en vooral Sandra & Richie bedanken; voor het initiatief en de vlekkeloze organisatie. Ook de weerman voor de nodige wind, en de nederlandse overheid om over de prachtige stranden te mogen rijden ;-) en tenslotte jullie allemaal om er allemaal bij geweest te zijn!
Eergisteren nog... Never Again – gisteren al... wie weet wel nog eens – Nu: wanneer de volgende editie??
Lieven / Jan